11 STYCZNIA 1962
KRYJÓWKA MOSADU ZURYCH, SZWAJCARIA
Zero, jeden, dwa, trzy.
Zamknij.
Dobrze.
Każde z nich zawiera ukryte środki wybuchowe,
gdybyś musiał coś posprzątać.
Trzymaj je z dala
od innych kostek mydła, żebyś ich nie pomieszał.
- To jest... - Wiem.
Na wypadek zdemaskowania.
Naucz się tego na pamięć.
Szejk to twoja jedyna szansa.
Sam nie przekroczysz granicy.
Potrzebujesz go.
Listy nie wystarczą.
Jadąc w pojedynkę wzbudzisz podejrzenia.
Wiem, już o tym rozmawialiśmy, Salangerze.
Gdy uda ci się przekroczyć granicę, nie nadawaj przez osiem tygodni.
Nie podejmuj niepotrzebnego ryzyka.
Wystarczy, on to wie.
On wie.
Szejk Majid Al-Ard,
wielki właściciel ziemski, żonaty z syryjską Żydówką.
Wydaje dużo na samochody,
biżuterię i drogie wino.
Musi wiedzieć, jaki jesteś bogaty.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Dla jednej osoby, Taabet.
Oczywiście, proszę za mną.
Przy oknie.
Tak.
Dziękuję.
Mogę przyjąć zamówienie?
Poproszę Chateau Mouton Rothschild z 1945.
Sprzedajemy je tylko na butelki. Cena...
Wiem, ile kosztuje.
Poproszę butelkę. Dziękuję.
Proszę uprzejmie.
Wyborne.
Kiedyś debatę polityczną wygrywało się argumentami,
a nie krzykami.
Są młodzi.
Za dużo wypili.
Skoro o tym mowa...
Sam tego wina nie wypiję.
Nie, ja podejdę.
Dziękuję.
Jest wyborne.
Ostatnim razem piłem Mouton Rothschild z 1945,
będąc w Monako.
Samotny i szczęśliwy.
Dziękuję.
- Je pan sam, panie... - Taabet.
Majid Al-Ard, zapraszam,
jeśli na nikogo pan nie czeka.
Proszę.
Zapraszam.
A więc...
Podejmuje pan duże ryzyko, zaczynając nowe życie.
Ma pan kwitnącą firmę.
Nie zna pan ani ludzi, ani tego kraju.
Jest pan pewien?
Mój biznes kwitnie, ponieważ nie boję się ryzyka.
Sam pan wie, że zmiana to część biznesu.
Poza tym, nie przenoszę się dla pieniędzy.
Widzi pan, Syria...
To mój prawdziwy dom.
Miło jest rozmawiać z kimś, kto tak twierdzi.
Większość młodych osób w naszym kraju
pogubiło się.
Mogę o coś zapytać?
Oczywiście.
Jako właściciel ziemski, teraz, gdy wpływy Nassera zniknęły,
nie obawia się pan, że partia Baas może zacząć rządzić?
Dam panu pewną radę, panie Taabet.
Przenosi się pan z Argentyny do Syrii.
Pewnych rzeczy nie omawia się publicznie.
To, o czym otwarcie rozmawiał pan w Argentynie
w Syrii może pana zabić.
Proszę wybaczyć. Martwi mnie przyszłość Syrii.
Późno już.
Muszę iść spać.
Tak.
Chwileczkę.
Pan Taabet.
Wiem, że już późno, ale czułem, że pan nie śpi.
Przepraszam, jeśli zachowałem się niegrzecznie.
W ramach przeprosin pomyślałem,
ze skoro zatrudniłem kierowcę, który zawiezie mnie do granicy,
to uczyniłby mi pan zaszczyt, towarzysząc mi.
Dziękuję,
ale nie potrzebuję podwózki.
Dobranoc, panie Taabet.
Dobranoc.
PORT W BEJRUCIE LIBAN
Ostrożnie!
Powoli!
Pomału.
Powoli.
Tylko ostrożnie!
Kto zarysuje, ten płaci!
Bawi to pana?
Bo to nie mój samochód.
Peugeot 404.
Wie pan coś o nim?
Pojemność silnika 1,6 litra.
Cztery cylindry, w benzynie.
74 konie mechaniczne.
Zaprojektowany przez Pininfarinę.
Edycja Super Luxe.
Nie ma ich na rynku. Skąd go pan wytrzasnął?
Tylko siedem osób ma takie auto.
- Piękne. Odkupię od pana. - Nie doczeka się pan.
No dobrze.
Mam nadzieję, że jeszcze się zobaczymy.
Idziemy.
Wciąż chce pan zatrudnić kierowcę?
O ile nie ma lepszej opcji.
Proszę posłuchać.
Wiele razy pokonywałem trasę z Bejrutu do Damaszku.
Przyznam, że potrafi być monotonna.
Jeśli potrzebuje pan podwózki, to zapraszam.
WITAMY W SYRII
Ma pan listy polecające?
- Oczywiście. - Proszę mi je dać.
Abu Haldonie, przyjacielu.
Miło cię widzieć.
Tym razem w towarzystwie.
Kamelu.
Kamel Amin Taabet,
to nasz celnik, Abu Haldon.
Pokój z panem.
Niech łaska Allaha będzie z panem.
Może napijemy się kawy zanim sprawdzimy pańskie papiery?
Chętnie.
Dziękuję.
Pod spodem znajdzie pan kolejny list, od generała Al-Hafeza.
Gdzie jest toaleta?
Abu Haldonie!
Abu Haldonie.
Szejk Al-Ard opowiadał mi, że jesteście bliskimi przyjaciółmi.
To dla mnie cudowny dzień, więc chcę, by miał pan pamiątkę tego,
że wpuścił pan pokornego patriotę do jego ojczyzny.
Proszę to wziąć, nalegam.
Otwórzcie.
Abu Haldonie.
Możemy porozmawiać na osobności? Tylko chwilę.
Nie ma po co tego otwierać.
W środku są materiały, które...
W porządku.
Włóżcie to do bagażnika.
Dziękuję.
Obaj właśnie zaryzykowaliśmy własne głowy,
więc chyba mogę wiedzieć... dlaczego nie chciał pan otworzyć walizki?
Jestem singlem,
mam swoje potrzeby
i spakowałem pewne...
mocno pornograficzne treści do walizki.
Ależ łobuz z pana.
Nieprzyzwoity człowiek.
WITAMY W SYRII
DZIELNICA ABU RUMMANEH DAMASZEK, SYRIA
Panie Taabet.
Zamknęli Ibn Barekh.
Był wypadek i musiałem jechać naokoło.
Nie szkodzi.
Na samej górze, wedle życzenia.
Tutaj?
Tak jak w pozostałych mieszkaniach, jest tu cicho.
Świetnie.
Wyszło drożej niż pan chciał,
ale, jak pan widzi, mieszkanie jest przestronne.
Właściciel chce 4000 funtów syryjskich na miesiąc.
To korzystna cena, biorąc pod uwagę wielkość mieszkania.
Gwarantuję, lepszego pan nie znajdzie.
Pięć sypialni.
Cztery łazienki.
Jest mniejsze od poprzedniego, które pokazywałem, ale...
lepszego pan nie znajdzie.
Co to za budynek?
To...
Drugie Biuro. Główna siedziba militarna.
Czasami bywa głośno,
więc może uda mi się przekonać właściciela,
żeby zszedł do 3900.
Są też inni zainteresowani, więc...
Zapłacę za pół roku z góry.
Gotówką.
Kiedy mogę się wprowadzić?
STOP
Proszę.
Otrzymaliśmy wiadomość od 88.
Co?
Jakob cię szukał.
Nie było cię w biurze ani w domu.
Coś się stało?
Nie powiedział.
Zaniosę to i pójdziemy do biura.
Nie.
Tak nie może być.
Daj spokój.
Muszę powiedzieć Jakobowi.
Przecież nic się nie dzieje. Wykonuję swoją pracę.
Która nie ma nic wspólnego z kupowaniem rzeczy
- dla żon agentów. - Dopiero urodziła,
a ja pozbawiłem ją męża.
Obiecałem, że się nią zaopiekuję. Nic więcej.
To, co dla niej robisz
i co do niej czujesz
zagraża całej operacji, nie tylko twojej pracy.
Wracaj do samochodu.
Możesz mnie znienawidzić lub zwolnić, ale nie pozwolę ci na to.
Dobrze.
Tak, przekażę mu.
Właśnie stoi przede mną.
Wzajemnie.
Harel prosił, żebym ci podziękował za kawał dobrej roboty.
„Osiemdziesiąt osiem. Znalazłem mieszkanie.
Naprzeciw Drugiego Biura.
Zaczynam pracę”.
Daj mi mapę, szybko.
Miał zaczekać osiem tygodni, a minęły ledwo dwa.
Nie rób tego.
To dobrze.
On tam jest i żyje.
Jest dobry, bo go wyszkoliłeś.
Nie przekazałby nam wiadomości, gdyby nie czuł...
- Drugie Biuro. - Tak.
Mamy kilka opcji, ale tylko dwie w centrum miasta.
Jedna z nich to ta.
Al-Zahra al-Jadeeda.
Co to za dzielnica?
Mieszka tu klasa niższa, w okolicy same warsztaty.
- To nie to. - Dobra.
Abu Rummaneh.
Kolejne mieszkanie, o którym nic nie wiemy jest tutaj,
w samym centrum Abu Rummaneh, bardzo zamożnej dzielnicy.
Mieszkają tu obcokrajowcy, dyplomaci,
- i biznesmeni. - Tak.
Ulica Moussa Ibn Noussera.
Ten, kto tu mieszka
widzi z okien siedzibę główną.
Stąd też.
Jest w jednym z tych budynków.
Wznoszę toast za Agenta 88,
naszej wtyczki z Damaszku.
MIEJ SIĘ NA BACZNOŚCI WRÓG SŁUCHA
Ma pan gust.
To najlepsza jakość. Doskonała.
Sprzedam panu w świetnej cenie.
Dwie sztuki za 150.
Nie!
Te jeszcze nie są gotowe.
Dwa za 140.
Dam panu po 60 za sztukę.
Sześćdziesiąt?
Wynoś się z mojego sklepu, ty ośle.
Nie, sześćdziesiąt za wszystkie.
- Co to znaczy? - Chcę kupić wszystkie meble.
Wszystkie, które są tu i na zapleczu.
Będę potrzebował więcej.
Wezmę wszystko, co pan ma.
A teraz niech pan mówi,
czy ma pan ciężarówkę?
Ostrożnie.
Dalej.
Abdulu, stój!
Trochę do góry.
Trzeba zachować wszystkie gazety. Są ważniejsze niż meble.
Daj mi to.
Wielkie nieba.
- To bezcenne. - Spójrz, Dan.
To nowy model.
Niewiarygodne.
Co tam macie?
Dobrze. O to chodziło.
- To jest Drugie Biuro? - Tak.
Witaj, Hamadzie. Jak się masz?
Wejdź.
Opakuj je wszystkie.
Ten jest mój.
UWAŻAJCIE
ZWIĘKSZONA AKTYWNOŚĆ
W DRUGIM BIURZE
To niesamowite,
ile dokonał w tak krótkim czasie.
Spójrz, wszyscy korzystają z syryjskich krzeseł i stołów.
Mogę zostać chwilę dłużej...
jeśli chcesz.
Jak długo masz zamiar mnie lekceważyć?
On celująco zdał wszystkie egzaminy.
Najszybciej zidentyfikował szpiegów i nauczył się przesyłać informacje.
Wiedział o islamie więcej niż większość imamów.
Miał tylko 19 lat.
Był w gronie najlepszych agentów, jakich poznałem.
Tylko jedno mnie martwiło.
Tak bardzo tego chciał.
Był zbyt gorliwy,
żeby służyć i żeby mnie zadowolić.
Biuro potrzebowało kogoś w arabskich wioskach na wschód od Jordanu,
jak najszybciej...
Zignorowałem sygnały ostrzegawcze.
To nie twoja wina.
Przywiązali go do motocykla
i wlekli przez całą wioskę.
Jeszcze żył.
Kazali ludziom wyjść z domów i patrzeć, nawet tym, którzy nie chcieli.
Związali mu ręce...
za plecami...
nogi też...
i ciągnęli go..
W trakcie ludzie go opluwali,
dźgali i kopali.
Wystarczy.
To nie twoja wina.
On nam ufał.
Jego rodzina również.
Powinienem był to przerwać,
ale tego nie zrobiłem.
Myślałem, że to dobrze dla kraju i dla mojej kariery.
Widziałem sygnały ostrzegawcze.
Naprawdę.
Tylko on jeden był tak pewny swoich umiejętności
i chętny, by udowodnić, że potrafi,
póki nie poznałem Eliego.
4 MIESIĄCE PÓŹNIEJ
Kamelu!
Dobry wieczór, jak pan się ma?
W porządku.
To moja córka, Saliha, o której opowiadałem.
Ojciec ciągle o pani mówi. Bardzo panią kocha.
Pana też ciągle chwali.
Mam nadzieję. Słono za to płacę.
Powinniście się umówić. Kino czy obiad?
Ojcze...
Zamów sobie taksówkę. Ja pójdę z Kamelem.
Miło było poznać.
Mówiłem, że jest cudowna.
I piękna.
Jest pan pewien ojcostwa?
Wszyscy korzystamy na tym układzie.
Po co chcecie go zmieniać?
To prawda.
Ale panu wyjątkowo się wiedzie.
To jego biznes.
Macie rację.
Bardzo dobrze mi się powodzi.
Firma dobrze prosperuje,
a ja zgarniam większość zysków.
Ale wy
sprzedaliście więcej w ciągu czterech miesięcy niż w zeszłym roku.
Czyż to nie świetny wynik?
Ile byście chcieli?
Chcemy 30 procent.
- Kto to? - Mazi Zaher Ad-Din,
bratanek naczelnego dowódcy Syrii.
Takie zachowanie uchodzi mu na sucho dzięki wujowi.
Dostaniecie 22 procent. To spora podwyżka.
Umawiamy się na dwa lata.
Spróbujcie negocjować, a skończymy interesy.
Do widzenia.
- Miło było. - Dziękuję.
- Do zobaczenia.
Poproszę herbatę.
Cały wieczór nie daje mi to spokoju.
Kogo mi przypominasz? Aktora.
Chłopaki,
kto to taki?
Przypominasz mi kogoś, kogo widziałem.
- Mam to na końcu języka. - Jean-Paul Belmondo.
Tak!
Właśnie!
Belmondo.
Zaczekaj.
Trzymaj.
- Udawaj, że strzelasz. - Nie, dziękuję.
Trzymaj i we mnie wyceluj.
No już.
Trzymaj.
Zrób tę sztuczkę z ustami i kciukiem.
Jestem zajęty. Mam innych klientów.
Wygląda na to, że pan Belmondo zrobił sobie przerwę od aktorstwa.
Proszę pana,
jestem pańskim wielkim fanem.
Proszę.
To Belmondo!
- Zgadza się. - Prawda?
We własnej osobie.
- Zadowolony? - Bardzo.
A teraz, panie Belmondo, proszę polać kolejkę dla mnie i...
Omara Sharifa. Nie, jestem Kamel.
Mój nowy kumpel, Omar Sharif.
Mieszkasz sam?
Tak.
Czym się zajmujesz?
Jestem biznesmenem.
A ty? Widzę, że jesteś wojskowym.
Patrząc na twój obecny stan mam szczerą nadzieję,
że nie jesteś pilotem myśliwca.
Porucznikiem.
Z armii.
Sektor południowy.
To zaszczyt cię poznać.
Kilka miesięcy temu mieszkałem daleko stąd,
a teraz stoi przede mną prawdziwy syryjski żołnierz.
I to taki, który gołymi rękami rozprawił się z dwiema butelkami wódki.
Powiedz,
znasz generała Ad-Dina?
Tak.
To mój wujek.
Co?
Podziwiam tego człowieka.
To wielki patriota.
Skoro tak twierdzisz.
Zrobię ci mocnej kawy po turecku.
Wtedy sobie pogadamy.
Dokąd cię wysyłają?
MA'AZI ZAHER AD-DIN
Kim jesteś?
Mam na imię Kamel.
Kto?
Poznaliśmy się wczoraj w restauracji Morroco.
Po co mnie tu zabrałeś?
Odpowiadaj!
Za bardzo się upiłeś.
Pozwoliłem ci tu zostać. Zasnąłeś na kanapie.
Ale łatwizna.
Szkoda, że nie widziałeś swojej twarzy.
Byłeś blady jak trup.
Wybacz.
Nie chciałem cię obrazić.
To był żart.
Celowałeś do mnie z broni, w moim domu.
Wynoś się w tej chwili.
Słuchaj, ja tylko...
Nie jestem twoim kumplem, tytułowany psie.
Zabieraj swoje manatki.
Bądź pewny, że zgłoszę to twoim dowódcom.
Nie chciałem cię urazić.
Ty skurczybyku.
Teraz obaj wyglądamy jak trupy.
Chodź.
To było dobre.
Zjedzmy coś.
Cześć, Nadio.
Cześć.
Proszę, babciu.
- Co? Przesadziłam? - Coś ty? Wyglądasz świetnie.
- Dziękuję. - Włożyłam jedzenie do lodówki.
Upiekłam twoje ulubione ciasto.
Nie powinnaś dla niego piec. Nie zasłużył.
Może zostanę.
Daj spokój. Minęło pięć miesięcy.
Wiem, ale nie chcę wychodzić bez niego. To żadna zabawa.
Wystarczy. Idź.
Nie marnuj życia z powodu nieobecności mojego brata.
Zasługujesz na wolne.
Mam coś dla ciebie.
Dziękuję, Saro.
- Z kim idziesz? - Z kobietą, dla której pracuję.
Jej mąż nie mógł iść, więc miała wolny bilet.
Założę ci naszyjnik.
Dziękuję.
Po co te perły? To tylko koncert.
- Masz rację. Nie powinnam. - Pięknie ci w nich.
Wiesz, jacy są ludzie z Tel Awiw.
Pokaż tym snobom, kto jest najpiękniejszy.
Dziękuję.
Jeśli zacznie płakać...
Wychowałam ośmioro dzieci.
- Tak. - Idź.
Trzymaj, Maurice.
Pięknie.
- A ty dokąd? - Pozmywam naczynia.
- Nie ma potrzeby. - Idź już, Nadio.
Baw się dobrze.
Pożegnaj się.
Do widzenia.
Pa, pa.
DOM KULTURY
Tova.
- Cześć. - Cześć, Nadio.
- Ślicznie wyglądasz. - Ty też.
Wybacz, próbowałam się dodzwonić.
Co się stało?
Wybacz, myślałam, że go nie będzie.
Powiedział, że nie da rady, ale wcześniej wyszedł z pracy.
Nic się nie stało.
Odesłałabym go do domu, ale bilety były takie drogie.
Oczywiście.
Nie tak miało być.
- Nadio. - Nie szkodzi.
Rozumiem.
W porządku.
Wiem, jak bardzo chciałaś ich zobaczyć.
Może ty pójdziesz z Arikiem, a ja...
Przestań. Idź i baw się dobrze.
Nie gniewam się.
- Na pewno? - Tak.
Cześć, miło cię widzieć.
Dziękuję.
Idź.
Dzięki.
Jesteś najlepsza.
Kamel!
O, Mazi!
Napisy: Agata Martelińska